Er Y2K-nostalgien farleg?

2002 NTORO YUME
URPREMIERE 11. SEPTEMBER
SCENE 2

Å komme inn på Scene 2 er som å gå tiår tilbake i tid. På skjermane rullar gjenskapingar av kjente reklamar frå tidleg 2000 og scenografien består av ein VideoNova-sjappe. Men før publikum kan sette seg, må dei ta eit val, nett som Keanu Reeves i The Matrix. Alle får utdelt eit headset, og må velge kva kanal dei vil lytte til - og kva historie dei vil følge: Vil dei sjå filmen, ei gjenskaping og ei samansmelting av nokre av dei største blockbusterane frå 2002, eller ein djup samtale som reflekterer over samtida - eller berre zoome ut frå det heile og lytte til musikk?

Året da "ingenting" skjedde?

Det er med andre ord tre kanalar og to skjermar med ulike historier å følge med på. Utgangspunktet er 2002, året Tani Dibasey og Io Sivertsen hevdar at "ingenting" nemneverdig skjedde, bortsett ifrå at Halle Berry vann Oscar. Sjølve framsyninga er ein satire og meskar seg i populærkulturelle uttrykk som dataspel, mote og filmreferansar frå 2000-talet.

Ta tak i livet

Det er underhaldande, men bodskapen deira er eit varsko. Å ikkje ta val i livet, å stikke propper i øyra og stenge alle problem ute, er også å ta eit val. Og er romantiseringa av fortida eigentleg ei døyvande pille som gjer oss blinde for å sjå verkelegheita som ho er, og ta tak i problema i livet sitt og i samfunnet?